[AU-fic KnB] Akashi no Kiru! / Akashi's killer! - Intro - Blue eyes Black-Bandit
Rate : PG-13 (ณ ตอนนี้)
Paring : ไปลุ้นกันเอง 555
 
 
 
 
 

สมัยที่ข้ายังเป็นเด็ก ข้าชอบการต่อสู้ทุกชนิด เพียงเพราะมันสนุกที่ได้ประมือกับคนเก่งๆก็เท่านั้นเอง
 
 
 
 

10 ปีก่อน
 
 

 



"ไดกิ! อย่าเอาแต่เล่นฟันดาบกับเด็กในเมืองสิลูก หัดเข้าป่าล่าสัตว์เป็นเพื่อนพ่อเขามั้ง"
 
 
 

"เอาน่าคุณ...คาราวานของเราจะย้ายไปเมืองถัดไปแล้ว นานๆจะเจอเมืองที่มีเด็กรุ่นเดียวกันเยอะแยะ ให้ไดกิเขาได้เล่นกับเพื่อนๆไปเถอะน่า"

 
 
 
 
 
 
 

สำหรับข้า พ่อข้าคือนักดาบที่เก่งที่สุดในโลก และเป็นนายพรานที่ผสานตัวเองเข้ากับผืนป่าได้ดีที่สุด

 
 
 
 
 
 

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า !!! เจ้าแพ้พ่ออีกแล้วไดกิ!"
 
 
 

"หน่อย! เจ็บใจนัก!!!"
 
 
 
 
"ไม่ต้องเลียนแบบใคร หรือคิดคำนึงถึงท่าร่างอะไรที่ผู้เฒ่าสอนให้มากมายหรอกไดกิ แกแค่หาวิธีการที่จะเอาชนะพ่อให้ได้ตามแบบตัวเองก็พอแล้ว"
 
 
 
 
"แบบนี้ก็ถูกหาว่าเป็นมวยวัดน่ะสิพ่อ!!!" 
 
 
 
 
 
"อุว่ะ! ไอ้ลูกคนนี้!! แล้วแกอยากเป็นมวยวัดที่เก่งที่สุดในโลก หรือเป็นมวยแบบแผนที่เก่งที่สุดในสนามประลองละว่ะ!!! ก็เห็นๆอยู่ว่าไอ้หน้าหล่อที่มาเกาะแกะไมจังที่อยู่ท้ายขบวน ที่เป็นถึงแชมป์เพลงดาบยังโดนพ่อกับลุงๆของแกซัดซะเปิดแน๊บไปแล้วเห็นไหม!?"

 
 
 
 
 

คำสอนง่ายๆของพ่อ ทำให้ข้ากลายเป็นผู้คุ้มกันคาราวานเร่ร่อนที่ตัวเล็กและอายุน้อยที่สุดในเวลาไม่กี่ปี
 

หลายคนบอกว่าข้ามีพรสวรรค์ แต่ข้าคิดว่าเพราะข้ามีเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่จึงวิ่งหามันอย่างสุดฝีเท้าเท่านั้นเอง จากนั้นข้าก็กลายเป็นหนึ่งในนักล่าที่เก่งกาจและเด็กที่สุดของขบวนคาราวานนี้ในเวลาต่อมา
 
 
 
 
 
 
 
 
"อุบ๊ะ!!!ข้าแพ้พนันเอ็งอีกแล้ว!!!
เจ้าตัวดำมันเอาไอ้ลายพาดกลอนที่ลากเอาวัวไปกินมาได้จริงๆด้วย!!!"
 
 
 
 
"ฮ่า ฮ่า ฮ่าให้มันรู้ซิว่าเป็นลูกใคร!" 
 
 
 
 
"นี่คุณ!!!! จะบ้าเหรอ ไดกิเพิ่งกี่ขวบเอง จะหัดฟันดาบ ยิงปืน ใช้กริช ขี่ม้า อะไรฉันไม่ว่าหรอกนะ แต่นี่คุณปล่อยให้ลูกไปล่าเสือคนเดียวได้ยังไง!!!!!"
 
 
 
 
 
"เฮ้ย! ความแตกถึงแม่แกแล้วเฟ้ย.......... ไดกิ เผ่น!!!!!"


 
 
 
 
 

มันเป็นช่วงเวลาแสนสุขที่แสนสั้น

 
 
 
 
 


"นั้น!!! กองทัพมุคัง โนะ โกโชว!!!
พวกมันยกทัพข้ามพรมแดนมาแล้ว หนีเร็วทุกคน!!!"
 
 
 
 
/เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! /
 
 
 
 
"ม๊ายยยยยยยย"
 
 
 
"กรี๊ดดดด"
 
 
 
"ชะ...ช่วยด้วย"
 
 
 
 
 
 

"ไดกิ! อย่ามัวแต่ตะลึง!!! พาเด็กกับผู้หญิงหนีไปก่อนเร็ว!" 
 

 
/เปรี้ยง!/
 
 
 
"อั่ก!!"
 
 
 
 
"พ่อ!!!!!!! พวกแก.......!!!!"

 
 
 
 

ณ วินาทีนั้นน้ำตาของข้าที่หลั่งออกมาแทบเป็นโลหิต
ไม่สิ...มันอาจจะเป็นโลหิตจริงๆก็ได้ที่ไหลออกมา ในเมื่อทุกอย่างเป็นสีแดงฉานไปหมด
 
 
 
 
ข้าไม่ลังเลในการโดดเข้าจู่โจมอย่างบ้าคลั่ง แต่เลือดเนื้อยังไงก็ไม่มีทางต้านทานดงกระสุนไปได้
 
 
 
 
 

ยกเว้น....เป็นเลือดเนื้อเหมือนกัน

 
 
 
 
 
 
 
 
 
/เปรี้ยง!/
 
 
 

 
"ไดกิ!!!"
 
 
 
 
"แม่!!!!!!!!!!!!!!"
 
 
 
 
 

/เปรี้ยง!ๆๆๆ/
 
 
 
 

"นะ.....หนีไปเร็วลูก!
พาทุกคนไปด้วย....
ดูแลพวกเขาแทนพ่อด้ว...."
 
 
 
 
 
/ฉัวะ!/
 
 
 
 
 
"มะ...แม่...."
 
 
 
 
 

"ไดจังช่วยด้วยยยยยยย"
 
 
"ไม!"
 

"พี่ได! ช่วยท่านปู่ด้วย"
 
 
"อ๊ากกกก"

 
 
 
 

วินาทีนั้น ข้าจำเป็นต้องเป็นคนอกตัญญูที่สุดในโลก
ข้าเลือกจะตัดใจทิ้งคนที่ข้ารักไว้เบื้องหลัง 

 
ข้าคว้าสิ่งที่คว้าได้ และปล่อยทิ้งในสิ่งที่ไม่สามารถคว้าไม่ได้
นำพาเด็กน้อย ผู้หญิง ที่เหลือรอดจากการโจมตีเข้าสู่ป่าใหญ่
อย่างน้อยนายกองของกองพันนี้ก็ไม่โง่คงไม่บุกเข้ามาในป่าภูติกลางดึกทั้งหมดกองทัพแน่
.
.
.
.
.
.
.
.
แต่ถ้ามาไม่กี่หมู่.....ถึงต้องใช้เวลาทั้งคืน ข้าก็เชื่อมั่นว่าข้าสามารถจัดการพวกมันได้!!!!!
 
 

วิธีการฆ่าคนก็ไม่ต่างจากวิธีการฆ่าสัตว์ สิ่งเดียวที่แตกต่างคือหัวใจ
ในการทำเราฆ่าสัตว์เพราะป้องกันตัว เป็นอาหาร ยา เครื่องนุ่งห่ม เราใช้มันอย่างมีประโยชน์เป็นการเคารพต่อสัตว์ 
 
แต่กับคนพวกนี้มันไม่ใช่!!!!
 
 
 

ครั้งแรกที่มือข้าเปื้อนเลือดคน มันไม่มีอะไรน่าจดจำ
เพราะมันไม่ต่างกับที่ข้าฆ่าไอ้ลายพาดกลอนเมื่อปีก่อนซักนิด!

 
 
 
 

/ฉัวะ!/
 
 
 

"อั่ก!"
 
 
 
/ผึ่ง/
 
 
 
 
"อึ่ก!"
 
 
 
 
 
/ปัง!/
 
 
 
 

"ปะ.....ปีศาจ! แกมันปิ........!!!!"
 
 
 
 
/ฉัวะ!/
 
 
 
 
"เออ....แล้วไงวะ!"
 
 
 
 

ท่ามกลางแสงอาทิตย์ของรุ่งอรุณโผล่พ้นฟ้า
สาดแสงขับไล่ความมืดให้เห็นถึงกองทัพที่แข็งแกร่งซึ่งตอนนี้กลายเป็นอดีตเพราะเด็กน้อยคนนึง
 
 
 
 
 
 
 
"ก็เหมาะสมกันดีนี่! พวกแกเป็นอสูรร้าย
ส่วนข้าก็เป็นปีศาจที่กัดกินอสูรอย่างพวกแกให้หมดนี่แหละ!!!
 
 
 
 
 
 
/ฉัวะ!/
 
 
 
 
 
 
หลังจากคืนวิปโยคนั้น ไม่นานประเทศก็ถูกเปลี่ยนผู้ปกครอง
 
กลียุคเข้าครอบงำคิเซกิ โนะ เซได
 
 
 
 
 
 
พวกเขาที่อดทนเฝ้ารอในป่าภูติก็ไม่จำเป็นที่จะต้องรออีกต่อไป . . . .
กลุ่มคนที่ฆ่าทหารของกองทัพไม่สามารถเข้าเมืองได้อีก
 
 
 
 
 
 
ข้าจึงพากลุ่มคนที่เหลือมุ่งสู่ป่าใหญ่ ตั้งหมู่บ้านเล็กๆของตัวเอง 
 
 
 
 
 
 
 

แล้วหลังจากวันนั้น ปีศาจดำ.........หัวหน้ากองโจรแห่งป่าภูติพรายก็ได้ถือกำเนิดขึ้นมา
 
 
 
 
 


-TBC-
 
 
 
 
- อาโฮ่หล่อไปไหม?
- อิมเมจอาโฮ่เอามาจากฮันเกอร์เกมส์ นอกจากเก่งการต่อสู้ยังเชี่ยวชาญป่าและเก่งกาจในการล่าสัตว์
- ทหารที่ไม่ชำนาญพื้นที่เข้ามาอย่างย่ามใจ โดนสอยเงียบๆทีละคนสองคนทั้งคืน หาทางออกไม่ได้
- หลังสงครามพวกอาโฮ่ที่หนีไปกบด่านในป่าโดนประกาศจับตั้งค่าหัว เลยผันตัวเป็นหัวหน้าโจรภูเขาตัวดำๆ
- เสาร์ อาทิตย์นี้ต้องไปร่วมงานแต่ง คงไม่ได้แต่งเพิ่ม วันนี้เลยบ้าพลังอัพลงไปสองตอน
- สงสัยตรงไหนถามได้คะ เราจะได้รู้จุดบอดด้วยว่าเราแต่งพลาดไปตรงไหนรึเปล่า
- คราวหน้าให้เหยื่อเป็นสีอะไรดี เหอๆๆ

edit @ 11 Nov 2013 03:03:37 by fukaze

Comment

Comment:

Tweet

อาโอมิเนจจินิสัยสัญชาตญานสัตว์ป่ามากจริง รู้สึกเร่าร้อน5555
ภาษาอ่านงงๆอ่ะ เราอ่านของมุคคุงกับมิโดรินมาแล้ว ขอเม้นรวมเลยล่ะกันนะเคอะ ฟฟฟฟฟ #โดนตบ ของมุคคุงกับมิโดรินภาษาบางประโยคจะดูกลับกันนิดหน่อย บางประโยคต้องแปลเอง ฟฟฟ อาจจะเป็นเพราะเราชอบอ่านแบบมึนๆงงๆเลยไม่เจ้าใจภาษาชาวบ้านเขา ฟฟฟฟฟฟฟฟ แต่งโดยรวมคือดี อินมาก แต่ภาษางงๆนิดหน่อย ขอบคุณที่แต่งมาเคอะะะ

#1 By แต่งงานกันอาคาชิซามะ (1.46.34.170|1.46.34.170) on 2014-05-12 01:00