[AU-fic KnB] Akashi no Kiru! / Akashi's killer! - Intro - Green eyes Mountebank-Doc.

Rate : PG-13 (ณ ตอนนี้)

Paring : ไปลุ้นกันเอง 555

 

 

 

 

 

 

 

 

คำพูดติดปากของยัยเฒ่าคือ ทำให้ดีที่สุด การจะสำเร็จหรือไม่ให้เป็นเรื่องของโชคชะตาลิขิตฟ้าไป
บ้าบอคอแตกที่สุด ถ้าพยายามด้วยตัวเองอย่างถึงที่สุดแล้ว จะไปมัวหวังกับโชคชะตาทำไม 

 

 

 

 

 

 

 


10 ปีก่อน

 

 




"ข้ารักษาคุณหนูนี้ได้เท่านี้แหละ การที่พวกเขาผ่านพ้นคืนนี้ไปได้หรือไม่ก็ให้เป็นตามลิขิตฟ้าเถอะเจ้าคะ

หลังจากนี้ข้าคงต้องขอตัวก่อน.....ไปกันเถอะนะ ชินทาโร่"

 

 

 

 


"ท่านจอมเวท!! ได้โปรด.....อย่าเพิ่งไป!!!"

 

 

 

 


"ข้าทำเท่าที่ทำได้แล้ว ได้โปรดปล่อยเสื้อข้าแล้วจ่ายค่ารักษามาให้ข้าด้วย"

 

 

 


"แก!!!! ยัยเฒ่า!! ยัยหมอเถื่อน!!! ข้าไม่จ่าย!!!!

ถ้าคืนนี้ลูกข้าไม่สามารถหายขาด พ้นคืนนี้อย่าหวังว่าจะออกจากเมืองของข้าได้!!!"

 

 

 

 


"โฮ่ๆๆ งั้นรึ...ถ้าเจ้าทำได้นะ"

 

 

 



ข้าได้แต่ถอนใจ คราวนี้อุตส่าห์เลือกมารักษาที่คฤหาสถ์ของเจ้าเมืองที่เป็นเศรษฐีใจบุญแล้วแท้ๆ....แต่สุดท้ายก็อาจจะจบที่โดนชักดาบอีกก็ได้

 

 

 

 


ข้าดันแว่น เหลือบมองยัยเฒ่าที่มีประโยคติดปากว่า “ให้เป็นไปตามลิขิตฟ้า” อย่างระอานิดๆ 

เพราะการที่พูดแบบนี้แหละที่ทำให้ญาติผู้ป่วยบ้าคลั่งเพราะควบคุมมันไม่ได้ ทั้งๆที่แต่ละคน ตอนแรกแทบจะอ้อนวอนกราบกรานให้ยัยแม่มดเฒ่านี่ออกจากป่าภูติพรายมารักษาแท้ๆ 

 

 


จริงอยู่ว่าคำพูดนั้นมันเกิดจากเราไร้ความสามารถ พวกญาติก็มีเหตุผลที่จะโกรธ สิ่งที่ต้องทำคือพัฒนาตัวเองแต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังน่าหงุดหงิด ทั้งๆที่ตัวเองทำอะไรเองไม่ได้แท้ๆ มีสิทธิอะไรมาบีบคอหมอ!?


 


"พอต้องการก็เรียกว่าหมอเทวดา ท่านจอมเวท แต่พอรักษาเสร็จก็เป็นหมอเถื่อนทันทีเลยนะ ท่านเจ้าเมือง"

 

 

 



"แก!!!"

 

 



"พอได้แล้วชินทาโร่! ถ้าท่านไม่จ่าย ผู้ป่วยทั้งหมดในเมืองก็จะไม่สามารถไปให้ข้ารักษาได้นะท่าน......ท่านจะเห็นแก่อารมณ์ชั่ววูบทำให้ชาวเมืองทั้งหมดเดือดร้อนไปด้วยจริงๆเหรอ?"

 

 

 

 


"หมอในเมืองมีออกเยอะแยะ! แค่ไม่มีหมอห่วยๆแบบเจ้าซักคนก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปหรอก!!!"

 

 

 

 

 


"ตามใจ ไปกันเถอะชินทาโร่ ดอกไลคาแร็คที่พวกเราเพาะจำเป็นต้องได้เวลาเก็บแล้ว

เจ้าจำได้ไหมว่าทำไมต้องเก็บวันนี้?"

 

 

 

 


"จะลองภูมิข้ารึไงยัยแก่ วันนี้เป็นคืนเพ็ญที่พลังเวทจันทราสูงสุดทำให้ดอกไม้นี้สามารถ รักษาโรคเพราะคำสาปได้ยังไงละ"

 

 

 

 

 


"โฮ่ๆๆๆ อย่างที่ชินทาโร่ว่ามานั้นแหละท่านเจ้าเมือง ข้ามีธุระยุ่ง ข้าคงต้องขอตัวก่อนนะเจ้าคะ"

 

 

 

 

 


"พวกแกยังไปไหนไม่ได้!!!!! ทหาร!!!"

 

 

 

 

 

 



อืม....ก็ไม่คาดหวังจะได้ยินคำพูดส่งดีๆหรอกนะ แต่อยากให้มีใครส่งแขกมากกว่าจับขังนะ

 

 

 

 

 


"จับมัน!!!"

 

 

 



ข้าได้แต่ถอนใจกับความโง่เขลาของคนพวกนั้น

ถ้าจับได้ยัยเฒ่าได้........ก็ไม่ใช่แม่มด..เอ๊ย! นักเวทผู้เฒ่าประจำเมืองนี่หรอก

 

 

 

 

 



/แว๊บ!!!/

 

 

 

 

 

 


พริบตาเดียวข้าก็กลับมาที่กระท่อมชายป่าอย่างไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงจากขาออกไป

นอกจากเสียสมุนไพรเป็นเข่งๆและพลังเวทมากมายไปอย่างไร้ค่า โดยไม่ได้ค่าตอบแทนซักกระผีกริ้น

 

 

 

 

 



"นี่ยัยแก่....หนีออกมาแบบนี้คงต้องย้ายไปอยู่เมืองอื่นอีกแล้วสินะ"

 

 


"นั้นสินะ เก็บดอกไลคาแร็คแล้วรีบออกไปก่อนที่พวกนั้นจะเดินทางมาถึงดีกว่า"

 

 

 

"อีกสองวันก็เก็บยูคาริคได้แล้วแท้ๆ"

 

 


"กางเวทคลุมไว้สิ ถ้าฟ้าไม่ใจร้ายเกินไป ตาแก่นั้นไม่เลือกจะจุดไฟเผาที่นี่เจ้าคงใช้เวทเดินทางระยะไกลกลับมาเอายูคาริดได้นั้นแหละ"

 

 

 

 


อีกแล้ว ลิขิตฟ้า !!!
ถ้าไปทุบหัวไอ้แก่นั้นไปซะ ก็ไม่ต้องรอลิขิตฟ้ง ลิขิตฟ้าอะไรนั้นแล้วแท้ๆ
..........แต่ถ้าหมอไปสร้างคนไข้ซะเอง จะมีประโยชน์อะไรสินะ? ยุ่งยากจริง!!!

 

 

 


"ช่างเถอะ ข้าไม่อยากเสียพลังเวทให้กับเรื่องแค่นี้ ไปที่ใหม่ข้าก็ปลูกของข้าใหม่ได้เหมือนกันนั้นแหละ"

 

 



"เป็นเด็กเป็นเล็กชอบพูดจาอย่างกับตาแก่ ไม่น่ารักเอาซะเลย"

 

 

 

 


/ปึ๊ด!/

 

 

 





"ไม่น่ารักแล้วเก็บข้ามาเลี้ยงทำไมละยัยเฒ่า!"

 

 

 



"เพราะฟ้าลิขิตให้ข้ารับเจ้ามาเป็นลักกี้ไอเท็มนะสิจ๊ะโฮ่ๆๆ

แต่นี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่ข้าอ่านสัญญาณจากฟ้าผิดก็ได้นะ ว่าไหมชินทาโร่ โฮ่ๆๆๆๆๆ"

 

 

 

 


/ยัยแก่พันปี!/  

ข้าได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน
ลึกๆข้าก็รู้อยู่แล้วว่าต้องได้คำตอบแบบนี้

แต่ทำยังไงได้.....ก็ตอบสมเป็นยัยแก่นี่แล้วนี่แหละ

 

 

 

 



"วันนี้ทั้งๆที่ฤกษ์ไม่ดีแท้ๆ ดวงดาวบอกว่าห้ามไปรักษาคนทางทิศตะวันตก

แต่เพราะเจ้ารบเร้าให้ไป ดูสิ เลยต้องย้ายบ้านเลยเห็นไหม"

 

 

 

 


"ปกติข้าก็ไม่ได้ยุ่ง!!! แต่เพราะเงินใช้จ่ายแทบไม่เหลือนะสิ ถึงได้บอกให้ไปรับงานนอกซะบ้างน่ะสิ!!!"

 

 

 



เอะอะก็ดวง เอะอะก็ฟ้า  

ถ้าตัดสินใจด้วยตัวเองก็อย่าบ่นสิ!!!

 

 



"ชินทาโร่!!! รีบวิ่งออกไปจากที่นี่เร็ว!!!"

 



"ห๊า!?"

 

 

 

 

 

 

 


/ตูม!!!!!!!!!!/

 

 

 

 

 

 

 

 


ข้าแทบจะจำวินาทีดับจิตนั้นไม่ได้

 

 

 

 

นอกจากความเจ็บปวดที่ดำมืด 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


แต่หลังจากข้าฟืนคืนสติ...ข้าก็คิดซ้ำไปซ้ำมาถึงเหตุการณ์นั้น จนสามารถเข้าใจในทุกขั้นตอนได้ 

ข้าจึงได้รู้ว่า การที่ยัยแก่นั้นตะโกนบอก แปลว่าเนตรนิมิตทำงานกะทันหัน ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

แต่การที่ยัยเฒ่านั้นไม่หายตัวหนีไป คงเพราะสาเหตุเดียว.....

 

 

 

 

ยัยเฒ่าเลือกที่จะกระโจนเอื้อมมือมาคว้าตัวข้า ทำให้สิ่งเดียวที่ทำได้

นั้นคือไม่ใช่เวทหายตัวที่ควรทำเมื่อนิมิตมา แต่เป็นเวทป้องกันฉุกเฉินหลังจากคว้ามือข้าได้เท่านั้น

 

 

 

 

 

 


เกราะป้องกันฉุกเฉินของยัยเฒ่า ปะทะกับลูกปืนใหญ่จากกำแพงเมืองนั้น
ผลที่ได้ก็คือ.......เมื่อข้าตื่นขึ้น ข้าพบเจอแต่ความพินาศสิ้น...แม้แต่ชีวิตยัยเฒ่าจอมเวทพันปี

 

นับแต่นั้นวินาทีนั้น ข้าก็ได้ตระหนักว่าตัวเองอยู่ตัวคนเดียวในโลกใบนี้
ความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวที่ข้ารู้จักสูญสิ้นไปแล้ว....เพราะยัยเฒ่านั้นเลือกคว้ามือข้าด้วยความตั้งใจของตัวเอง ไม่ใช่ให้โชคชะตาเป็นผู้กำหนดว่าข้ารอดจากแรงระเบิดหรือไม่
 

 

 

 

 

 ...ในที่สุดข้าก็ได้รู้ ว่าหมอก็เป็นคนไม่ใช่เทพยดามาจากไหน

สิ่งที่ทำได้คือสิ่งที่ทำได้ สิ่งที่ทำไม่ได้ ต่อให้กรีดร้องยังไง คลั่งแค้นแค่ไหน รีดเค้นพลังเวทอย่าไร ใช้สมุนไพรเท่าไหร่...ก็ไม่สามารถเยื้อชีวิตที่ถูกลิขิตให้หลุดลอยไปแล้วกลับมาได้

 

 

 

 
อ้อมแขนที่โอบประคองตัวข้าไว้นั้นช่างผอมบาง และเหี่ยวย่น...........

นี่คนพวกนั้นคาดหวังปาร์ฏิหาริย์อะไรจากยัยแก่ที่อายุเกินร้อยปีคนนี้กัน?

 

 

 

 


หลังจากวันนั้นข้าเลือกจะเป็นหมอต่อไปตามรอยยัยเฒ่า แต่ข้าเลือกจะเป็นหมอธรรมดาไม่ใช้พลังเวทในการรักษา ข้าปิดผนึกพลังเวทของตัวเอง และสิ้นศรัทราในตัวมนุษย์ แต่กลับได้สิ่งตอบแทนกลับมา......

 

 

 

 

 

 
ถ้ายัยเฒ่านั้นยังอยู่คงหัวเราะและบอกว่าเป็นลิขิตฟ้าแน่ๆ

 

 

 

 

 



ข้าเดินทางรักษาผู้คนตามทาง ย้ายที่อยู่ไปเรื่อยไม่มีหลักแหล่ง

 

 

 

 

 

 

บ้านแห่งสุดท้ายของข้ามีที่เดียว.......คือที่ชายป่านั้น  

และมันได้สลายหายไปพร้อมกับน้ำป่าไหลหลากแล้ว!!!

ส่วนชาวบ้านในเมืองนั้นจะเหลือรอดจากน้ำป่าจนเมืองล่มสลายหรือไม่ เจ้าเมืองเฮงซวยนั้นจะกู้วิกฤตได้หรือเปล่า....มันไม่ใช่ธุระปะปังอะไรของข้า ...... นับจากนี้ ให้เมืองนั้นมันเป็นไปตามลิขิตฟ้าเถอะ!!!  

 

 

 

 

 

 

 

"ข้าทำเท่าที่จะทำได้แล้ว....ตอนนี้เหลือแค่ลิขิตฟ้าเท่านั้น ว่าจะให้เด็กคนนี้รอดหรือไม่"

 

 

 

 

 

 


บ่อยครั้งเมื่อข้าเจอเหตุการณ์เดียวกับยัยเฒ่า  

แต่ข้าเลือกที่จะไม่เลือก .....ข้าได้ให้ทางเลือกกับคนไข้และญาติตัดสินชีวิตด้วยตัวเอง

 

 



"ข้ามีหลอดยาให้ท่าน 3 หลอด

หลอดแรกคือยารักษา ที่ไม่รับประกันว่าจะสำเร็จไหม

หลอดที่สองคือยาประคองให้อาการคงตัว ยานี้จะทำให้คนไข้ปราศจากเจ็บปวดและมีเวลาสั่งเสีย

และหลอดที่สามคือยาพิษ ที่จะให้เด็กคนนี้จากไปทันทีอย่างไม่ทรมาณอีก"

 

 

 

 

 


"แก!!!! ไอ้หมอเถื่อน!!!!" 

 

 

 

 



"ข้าหวังว่าท่านจะเลือกถูก

เขาจะเป็นอย่างไรต่อไปอยู่ที่ท่าน

ขึ้นอยู่กับว่าท่านจะปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามลิขิตฟ้าหรือลิขิตของตัวท่านเอง!"

 

 

 


-TBC-

 

- มิโดริมัจจิผู้แสนเย็นชา แต่ก็อ่อนโยน ถึงคั่งแค้นแต่ก็ไม่ดูดาย แค่ดูพอประมาณนอกนั้นเป็นไปตามลิขิตฟ้า

- ตอนนี้แต่งยาก เพราะบอกความเป็นมาความคลั่งดวงของมิโดจิน ซึ่่งคิดว่าเหตุผลแบบนี้คนอ่านน่าจะรับได้นะ

edit @ 6 Dec 2013 20:53:05 by fukaze

Comment

Comment:

Tweet