[AU-fic KnB] Akashi no Kiru! / Akashi's killer! - Intro - Purple eyes Wild-Giant

 

Rate : PG-13 (ณ ตอนนี้)

Paring : ไปลุ้นกันเอง 555

 

 

ตัวฉันน่ะ....มีแค่ตัวฉันคนเดียวก็เพียงพอแล้วละ

เพราะมีแค่ตัวฉันเองเท่านั้นแหละ....ที่จะไม่ทอดทิ้งตัวฉัน

 

 

10 ปีก่อน

 

 

“ไอ้เด็กนี่ไม่มีวันเป็นสมาชิกของเผ่าพันธุ์เราได้ ไอ้เด็กนี่เป็นแค่ลูกผสมไร้พลังเท่านั้น!

เผ่าพันธุ์ของเราภูมิใจในพละกำลังและร่างกายและพรสวรรค์ในเวทธาตุ  แต่ไอ้เด็กนี่ตัวก็เล็กกว่าลูกยักษ์เท่าไป พละกำลังก็น้อยกว่าเด็กรุ่นเดียวกัน ไม่สามารถควบคุมพลังเวทได้ ซ้ำยังอ่อนแอขี้ขลาดไม่สู้ ไอ้เด็กคนนี้เราไม่อาจจะยอมรับว่าเป็นสมาชิกของเผ่าเราได้”

 

“มติของเผ่าแน่ชัดแล้ว ขับไล่ไอ้เด็กเลือดผสมออกไปจากเผ่าเราซะ”

 

“ใช่ๆๆ”

 

 

“ได้โปรดเถิดท่าน! อัทสึชิเพิ่งเพียงเกิดไม่กี่ปีเอง ซ้ำยังมีเลือดของเผ่าพันธุ์มนุษย์ผสมอยู่

เขายังเล็กและอ่อนแอเกินกว่าจะอยู่คนเดียวใจนอกวงเวทปกป้องของชนเผ่าเรา”

 

“ในเมื่อไอ้เด็กนั้นไม่ใช่คนของชนเผ่าเรา การคงอยู่หรือดับไปก็ไม่ใช่ธุระกงการของเราอีก!!!”

 

 

“ถ้าเจ้าไม่อยากไอ้เด็กนั้นออกไปตายเพียงลำพัง เจ้าก็ออกไปดูแลมัน

เจ้าเคยไปอยู่เมืองมนุษย์จนมีไอ้เจ้าเด็กนี่ เจ้าจงไปดูแลไอ้เด็กนี่จนโตเพียงพอ”

 

“พวกข้าให้เวลาเจ้าถึงตะวันตกดินเท่านั้น!”

 

 

 

 

“ฮึ่กๆ ฮือๆๆ”

 

“อย่าร้องไห้....แม่จ๋า อย่าร้องไห้...”

 

“เพราะแก!!!! ถ้าเพียงแต่แกสูงใหญ่กว่านี้ ถ้าเพียงแต่แกควบคุมเวทได้ดีกว่านี้ ถ้าแกแต่แก....”

“โอ๊ย.......แม่...ตี.......เจ็บ...”

“อัตสึชิ...โฮๆๆๆ”

 

 

หลังจากโดนตี ก็จะโดนกอด

หลังโดนกอดก็จะโดนตี

 

 

พอกินเยอะก็จะหาว่าหมดเปลืองไร้ประโยค

แต่ถ้าไม่กินก็จะถูกจับกรอก บังคับให้โตให้ได้

 

 

ถ้าพูดด้วยก็จะถูกต่อว่าให้ไปเรียนเวท

ถ้าเงียบหายไปนานๆแม่จะคุ้มคลั่ง

 

 

จะว่านางไม่รักก็ไม่ใช่ เพราะข้ารู้ถึงตายยังไงนางก็ไม่ทิ้งข้า

แต่จะว่านางรักก็พูดไม่ได้เต็มปาก....นางทำให้ลึกๆในใจข้ากลัว..กลัวนางทอดทิ้งข้าดั่งเช่าสภาเผา…

...ข้าต้องเป็นเด็กดี ข้าต้องเป็นได้อย่างใจนาง....

 

นางต้องการให้ข้าโตเหมือนผู้ใหญ่ในเผ่า ข้าก็จะกิน

นางต้องการให้ข้าตัวเล็กเท่าๆมนุษย์ที่นางคิดถึง ข้าก็จะอดทน

นางให้ข้าไม่ก่อปัญหา ข้าก็จะไม่สู้ ไม่สร้างความเดือดร้อน

ขอแค่...เวลาที่ข้าร้องไห้ นางจะกอดข้า แค่นั้นก็พอ........

 

 

 

 

“นั้น! คนจรจัดนี่นา!!! เจอคนจรจัดในป่าเดินมาทางนี้แล้ว!!! พวกเราเร็วเข้า!!!!! จู่โจม!!!!”

 

“ฮ่าๆๆๆๆๆ”

 

 

 

 

เอาอีกแล้ว

 

 

พวกลูกมนุษย์มาทางนี้อีกแล้ว

เรื่องล้อเลียนยั่วยุเดิมๆ การกระทำกลั่นแกล้งแล้ววิ่งหนีเดิมๆ

ไม่เบื่อบ้างรึไงน๊าาา……ไม่ได้ ไม่ได้ ต้องไม่สร้างปัญหา...

 

 

 

/ป๊อกๆ โป๊ก!/

 

 

 เจ็บ....

ข้ายังไม่ได้ทำอะไรใครเลยนะ......เลิกขว้างหิน ขว้างไม้มาทางข้าได้แล้ว...

 

 

 

“เจ้าคนขี้ขลาดสิ้นดี! ดูสิตัวโตซะเปล่า เดินเบี่ยงไปทางโน้นแล้ว! ฮ่าๆๆๆๆ”

“คนขี้แย ไอ้คนขี้แย แบร่ๆๆ”

 

 

 

 

“ตอนอยู่ที่เผ่า.....ข้าคือคนแคระขี้ขลาด แต่พอออกมาอยู่นอกเผ่า ข้าคือคนยักษ์ขี้ขลาดงั้นเหรอ...”

 

 

 

 

 

“อัตสึชิ! แม่บอกแล้วไงว่าอย่าออกไปใกล้ชายป่า มนุษย์มันอันตราย!”

 

“แต่แม่....”

 

/เผี๊ยะๆๆ/

 

“อย่าตี...แม่...ข้าแค่......น้ำผึ้ง..........ให้แม่”

 

“อัตสึชิ!”

 

 

ตีแล้วกอด กอดแล้วตี

แม้โลกภายนอกจะเปลี่ยนไปยังไง

แต่อย่างน้อยภายในบ้านที่....นางก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไป

.

.

.

 

“นี่....เจ้าตัวโต เจ้าร้องไห้ทำไมน๊ะ?”

 

หือ...?

เด็ก.....มนุษย์?

ไม่กลัว ไม่ล้อเลียน?

 

 

“เจ้า...ก็ร้องไห้”

 

 

“ข้าร้องเพราะถูกรังแก แต่ข้าจะหยุดร้องแล้ว เพราะฉะนั้นเจ้าก็ต้องหยุดร้องเหมือนกันนะ!”

 

 

“เจ้าสูงจัง ก้มลงมาหน่อยสิ ข้าลูบหัวเจ้าไม่ได้นะ!”

 

 

“...”

 

 

“เวลาข้าร้องไห้ แม่ข้าจะลูบหัวข้า แล้วบอกว่าคนเก่งอย่าร้องไห้ ข้าลูบหัวเข้าแล้ว เพราะงั้น...หยุดร้องเถอะ”

 

 

“...ฮึ่ก....!”

 

 

“แล้วกันสิ! ทำไมร้องหนักกว่าเดิมล่ะ! เวลาแม่เจ้าเห็นเจ้าร้องไห้นางจะทำยังไงละ!”

 

 

“...ฮึ่ก....นางจะตี...........พอนางตี....ฮึ่ก...นางก็จะกอด และจะตี....ขังในห้อง.......ฮึ่ก....พอนางนึกขึ้นได้.......นางจะเปิดห้อง แล้วเข้ามากอด...”

 

 

 

“ง่าาา....งั้นข้าจะลูบหัวเจ้าอย่างเดียวแค่นี้ได้ไหม?......ว่าแต่ เจ้าชื่ออะไรน่ะ เจ้าตัวโต?”

 

“มุราซากิ..บาระ….อัตสึชิ”

 

“กุหลาบสีม่วงเหรอ?ชื่อสวยจัง!!.....งั้นเราเรียกนายว่ามุคคุงนะ! มุคคุง! เราชื่อ.....”

 

 

 

“.......ย......จิน.....”

 

 

 

อ่า....มันนานจนจำชื่อเด็กคนนั้นไม่ได้แล้วอะ....

 

 

อื้ออออ...........ข้าไม่จำเศษสวะนี่นา

 

 

 

 

 

 

.....คนนั้นน่ะ............เป็นเศษขยะชิ้นนึงที่โดนขยี้ทิ้งไปก็เท่านั้น......

 

.

.

.

.

 

“นี่มุคคุง.....หมู่นี้นายได้เห็นอะไรแปลกๆ ในป่านี่มั้งไหม?”

 

“ไม่นี่.....ไม่มีอะไรเลย นอกจากกวางคลอดลูก กับเจอรังผึ้งหลวงใหม่อีกที่”

 

“มุคคุง......

นายน่ะ.......

เคยฆ่าใครมาบ้างไหม...?”

 

“อย่าพูดอะไรน่ากลัวอย่างนั้นสิ.....นอกจาก........ย......จิน ฉันก็ไม่ได้เจอใครอีกเลยนะ!”

 

“ก็นายเริ่มมีเขา มีเขี้ยวแล้วนี่นา....มันก็ดูน่ากลัวนิดๆนะ”

 

“มีแล้วไง ยังไงฉันก็ไม่ทำร้าย.....ย....จิน หรอก”

 

.

.

.

 

 

“เฮ้ยยย แก!!!! ไอ้ยักษ์นั่นมันอะไรกัน!!!”

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด ยักษ์!! ยักษ์กินคน!!!”

 

“นะ...น่ากลัวเป็นบ้า นั้น....ถึงสองเมตรใช่ไหม!?”

 

“แก....เป็นคนที่สมคบกับยักษ์นี่ ฆ่าครอบครัวท้ายป่าแล้วกินทั้งหมดใช่ไหม

นี่อย่าบอกนะว่า.....แกสมคบคิดกับพวกยักษ์ ต้องการจะฆ่าล้างทำลายหมู่บ้านนี่??!!!”

 

 

“มะ...ไม่ใช่นะ ฉะ......ฉันไม่ได้เป็นเพื่อนกับเจ้ายักษ์นี่ซะหน่อย!!! ข้า.......กำลังหลอกถามไอ้ยักษ์โง่นี่ถึงที่อยู่ยักษ์ตนอื่นๆต่างหากละ!!!”

 

“โกหก!!!”

 

“จริงๆนะ เมื่อกี้ข้าหลอกถามมัน….ข้าได้วิธีลอบเข้าไปหมู่บ้านของเจ้ายักษ์โง่นี่แล้วละ”

.

.

.

 

“ไม่..........ไฟตรงนั้น............หมู่บ้านของเรา?! ม๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!”

 

“แม่! อย่าเพิ่งไปทางนั้น! แม่!”

 

“พวกมนุษย์รู้ทางเข้าได้ยังไง!.................

.......เพราะแก?.....เพราะแกใช่ม๊ายยยยยยยยย!?

แก...นั้นบ้านของฉันนะ...........อีกไม่กี่ปีแท้ๆ....อีกไม่กี่ปี ฉันจะได้ทิ้งแกแล้วกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้.........

 

หรือว่า........แกกลัวฉันทิ้งแกแล้วกลับไปที่เผ่าใช่ไหม!!!

แก นะ แก๊!!!!!”

 

“มะ...ไม่....ผมไม่......”

 

 

/แว๊บบบบบบบ ฉัวะ!/

 

 

“แม่.....ทำไม...........”

 

“ถ้าฉันไม่มีที่ให้กลับ.....แกก็ต้องไม่มีที่ให้ไปเหมือนกัน!!!”

 

 

 

ข้าเคยคิดว่า......ทางเดียวที่จะทำให้นางมีความสุขคือฆ่าข้าซะ...เพื่อจะได้ไม่เป็นภาระอีก.....

 

...................ข้ารู้........ว่าซักวัน.............ข้าจะตายเพราะนาง.........

 

 

...........บางที......เราอาจจะตายพร้อมกัน............

 

 

 

ทั้งๆที่รู้มาตลอดแท้ๆ.........แต่ก็ยังเจ็บปวด......

.

.

.

.

.

 

...ทำไม......ทุกอย่างดำเนินมาถึงจุดนี้ได้?......

 

...ข้าเป็นเด็กดีแล้วไง ข้าทำทุกสิ่งทุกอย่างตามที่แม่จ๋าบอกแล้วไง.....

 

....ย....จิน.........ข้าไม่เคยทรยศเจ้า หักหลังเจ้า ทำร้ายเจ้า.............ทำไม..?

 

 

 

 

“......ย....จิน............ทำไม?”

 

 

เลือดเข้าตา....ทำให้มองไม่ชัด

หลังจากฆ่าข้า นางคงคุ้มคลั่ง...และจากไปก่อนข้า

ข้าถึงได้มีโอกาสพูดกับเขาอีกครั้ง

 

 

 

“ถ้าข้า.....ฆ่ายักษ์ตัวสุดท้ายได้............ข้าจะได้เป็นวีรบุรุษสินะ..?”

 

 

แววตาวิปลาส?

นั้นใครกัน....?!

 

 

 

 

 

 

 

มีคนเคยบอกว่า มนุษย์นะ......ที่ไหนๆมันก็เหมือนๆกัน  

เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีสองมือและสองขา ช่างเปราะบาง อ่อนแอ.........แต่ฉลาด...และอันตราย

 

 

 

แล้วยักษ์....หากโหดเหี้ยมได้เท่ามนุษย์.....จะเป็นยังไง?

 

 

 

/ฉัวะ!/

 

 

 

 

 

 

“อ๊ากกกกก! ! ! ! ! ! ! !”

 

 

 

“ยักษ์! ยักษ์มันใช้ปากฉีกหัวไอ้เด็กนั้นกินแล้วไปแล้ว!! หนีเร็ว! ! !”

 

 

 

 

 

/ถุย!/

 

ใครจะกินลง!!

 

 

 

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด ช่วยด้วยยยย ดวงตามันกลายเป็นสีแดง!”

 

 

 

/ฟู่วววววว.......โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก/

 

 

 

“มะ....มันคลั่งแล้ว......! ! ! ! ! !”

 

 

 

 

 

อ่า......สันดานของฉันมันเป็นแบบนี้นี่เอง

 

 

 

ลึกๆ...ข้าไม่ใช่เด็กดีเลย

การเป็นเด็กดี โดนสนตะพายจมูกเดิน มันไม่ชวยอะไรเลย

 

การโกรธมันน่ารำคาญ

การอึดอัดเพราะหงุดหงิดมันก็น่ารำคาญ

 

 

 

 

นี่สิตัวฉัน.........สันดานของยักษ์ป่าเถื่อนแห่งทิศตะวันตก

 

ข้าไม่แยแสใคร ไม่สนใจใคร ทำสิ่งที่อยากจะทำ

ชีวิตมันก็ง่ายๆอย่างนี้นี่เอง หิวก็กิน โกรธก็ระบาย ง่วงก็นอน

 

 

 

 

/ฉัวะ!/

 

 

 

แขนขยับไม่ได้ก็ใช้ปาก มือมองไม่เห็นก็ใช้จมูก

ใช้เนื้อ ใช้กระดูกรับ ใช้เวท ใช้คำสาป

ต่อสู้เยี่ยงสัตว์เดรัจฉานที่บาดเจ็บจนมุม

 

 

 

ไม่มีกฎเกณฑ์ ไม่มีแบบแผนอะไร

ข้าเพียงแค่ทำทุกสิ่งตามต้องการ

 

 

 

 

นี่แหละสันดานของฉัน

 

 

/แคว๊ก!/

 

 

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกก แขนฉัน! ! ! ! ! ! !”

 

 

 

ตราบใดที่ยังหายใจจะกิน

ตราบใดที่ยังนอนก็จะฝัน

ตราบใดที่ยังมีชีวิต จะไม่มีใครเหยียบย่ำได้อีก

ความพยาบาทเป็นของหวาน...อย่างที่แม่เคยพูดไว้

 

 

 

ยักษ์ป่าเถื่อน

แห่งป่าภูติพราย

 

 

 

 

จะมีชีวิตอยู่เพื่อตนเองเท่านั้น

 

 

 

 

คนเดียวที่ไม่ทรยศเรา ก็มีแค่ตัวเราเองเท่านั้นแหละ

 

 

-TBC-

 

 

 

- เป็นพาร์คที่เขียนยากที่สุด เพราะเรื่องเยอะ บรรยายเยอะ แต่อินโทรต้องมินิมอล

- พาร์คนี้จึงแรกที่เขียนๆ ลบๆ ตลอดสามวัน กว่าจะเข็นออกมาได้ ยากที่สุดในบรรดาอินโทรทั้งหมด

- แอบดีใจที่เป็นตัวเด่น แต่ไม่ใช่ตัวเอก เพราะงั้นบทนำจะออกน้อย 5555

- แม่มุคคุงสติไม่สมประกอบคะ เพราะผิดหวังในรัก ในเผ่าพันธุ์ รักของเธอเลยบิดเบี้ยว รักเพราะยึดเหนี่ยวคนคนเดียวที่จะไม่ทรยศเธอ

- เพราะงั้นมุคคุงเลยออกมาเป็นเด็กที่ใส่ใจคนรอบข้างมากเกินไป เก็บกด บิดเบี้ยว พอถึงจุดที่ระเบิด....เลยกลายเป็นคนไม่แยแสโลกไปเลย 

edit @ 10 Dec 2013 01:05:23 by fukaze