[Fic Kuroko no Basket] Wherever you are [Aokise]

posted on 08 May 2014 02:52 by fukaze in Fiction directory Fiction, Cartoon

[Fic Kuroko no Basket]  Wherever you are

 

Title:      Wherever you are

Author: Fukaze

Pairing: Aomine x Kise

Rating:  PG-15

Genre:  Yaoi 

A/N : ฟิควันฟ้าเหลือง....กรุณาลูปเพลง Wherever you are ของ One Ok Rock ด้วยคะ

 

 

 

I'm telling you
I softly whisper


Tonight tonight
You are my angel

 

 

ก็ไม่ได้คิดหรอกนะว่าเขาคนนั้นเขาเป็นเหมือนเทวดาจริงๆ

แต่คนคนนี้...ก็เป็นแสงสว่าง     เป็นเหมือนโลกทั้งใบของเขา

ถ้าอาโอมิเนจจิโลก เขาก็คงเป็นดวงจันทร์ที่ได้แต่โคจรรอบโลกโดยหันหน้ายิ้มด้านเดียวให้...ตลอดไป

 

 

                “คิเสะ....ฉันต้องการนาย”

 

                ฉันพยายามยิ้มและพูดด้วยความรู้สึกทั้งหมดของหัวใจ

                “ได้สิ....ฉันเป็นของนายมาเสมอ.....เป็นมาตลอด.......”

                 “.......และจะเป็นตลอดไป............ฉันสัญญา..........”

 

 

愛してるよ(I love you )
二人は一つに (We will become one )
Tonight tonight
I just say…

                หยดน้ำเล็กๆไหลจากหางตา

                “ฉันรักนาย”

 

 

                ความตื่นเต้นแรก...นายก็เป็นคนมอบให้ฉัน

                เสียงหัวใจเต้นในตอนนั้น....นายได้ยินมันไหม?

 

                ความสนุกแรก.....นายเป็นคนสอนมันให้ฉัน

                รอยยิ้มจากหัวใจจนแก้มจะแตกนี้....นายสัมผัสถึงมันได้ไหม?

                .

                .

                .

                สำหรับฉันแล้ว.........นายคือโลกทั้งใบ

 

 

                อาโอมิเนจจิในสายตาฉัน.......คือคนที่วิ่งตามบาสเก็ตบอลมาตลอด ไม่เคยมีสิ่งอื่นในสายตานายนอกจากลูกบอลสีส้มลูกกลมๆนั้น   นายที่รักบาสเก็ตบอลมากเป็นชีวิตจิตใจ    รักมากจนเจ็บปวดในการเล่นบาส    รักบาสมากพอที่จะยอมหันหลังให้พวกเราทุกคน เดินจากไปเพื่อหวังว่าความสนุกในบาสจะกลับมาอีกครั้งหากพวกเรากลับมาเผชิญหน้ากันเอง   ตัวนายที่เก่งกาจเกินไปจนยอมโดดเดี่ยวตัวเอง   ทอดทิ้งเงาที่เป็นเพื่อนสนิทที่สุด  

 

                ตลอดมาฉันคิดจริงๆนะ   ว่าสิ่งเดียวที่นายต้องการจากฉันคือการเป็นคู่แข่งที่เก่งกาจเพียงพอ

                ฉันคิดจริงๆว่าคุณค่าของฉันสำหรับนายอยู่แค่ในสนามบาสในฐานะคู่แข่งเท่านั้น

 

                แล้วสิ่งเดียวที่ฉันจะทำให้นายได้   คือทุ่มเทแข่งกันนายอย่างสุดฝีมือ

                เพื่อหวังว่าเศษเสี้ยวเล็กๆ   ในสิ่งที่ฉันพยายามมาตลอดจะให้นายสนุกหรือมีความสุขได้.....ให้นายกลับมาเป็นนายอีกซักครั้งนึง............ฉันคิดถึงรอยยิ้มของนาย

 

 

                ฉันเคยอยู่ในโลกที่ไร้สีสัน   ไร้ความรู้สึกสนุกสนาน   เข้าใจดีว่ามันยากขนาดไหน

                นายเคยช่วยฉันออกจากโลกในนั้น   คราวนี้ฉันจะพยายามดึงนายออกจากโลกใบนั้นบ้าง

 

 

 

Wherever you are, I'll always make you smile
Wherever you are, I'm always by your side
Whatever you say, 君を思う気持ち(you're always on my mind)
I promise you "forever" right now

 

                ฉันสาบานกับตัวเองไว้.......คราวนี้ฉันจะเป็นฝ่ายช่วยนายบ้าง  ฉันจะปกป้องนายเอง

 

ฉันจะเอารอยยิ้มของนายกลับคืนมาเอง

 

 

 

                ตอนแรกฉันหยิ่งทะนงมาตลอดว่าตัวเองจะเป็นคนแรกที่ตามอาโอมิเนจจิทัน   ฉันรู้ถึงพรสวรรค์ของตัวเอง   รู้ว่าแม้ตอนนี้จะยังตามไม่ทันแต่ซักวันนึง..........ฉันจะเป็นคนแรกที่สามารถแตะหลังอาโอมิเนจจิได้   แต่เมื่อตอนแพ้เซย์รินในการซ้อมแข่ง ฉันเพิ่งรู้จริงๆว่าไม่ได้มีฉันคนเดียวหรอกที่กำลังวิ่งตามอาโอมิเนจจิอยู่   และเพียงแค่ประมาทนิดเดียว ชะลอเท้าเพียงเล็กน้อย   ฉันก็โดนแซงหน้าไปได้อย่างรวดเร็ว  พรสวรรค์ที่ฉันเคยทะนงกับมัน  โดนคุโรโกจจิสั่งสอนซะไม่มีชิ้นดีเลย 

 

                ฉันรู้ว่าการไล่ตามอาโอมิเนจจิมันยาก  แต่ไม่นึกจริงๆว่ามันจะยากขนาดนี้

ฉันซ้อมแล้วซ้อมอีก  ทั้งลาออกจากเอเจนซี่  ทั้งเลิกยุ่งเกี่ยวกับแฟนๆทุกคนที่ชวนเหลวไหล  ไปร้องคาราโอเกะที่โปรดปราน   หรือชวนไปเดท    ฉันเลือกที่จะหมกตัวอยู่ในโรงยิมคนเดียวจนคาซามัตสึเซ็มไปต้องมาเตะไล่ออกจากโรงยิม

 

                ทั้งๆที่ลึกๆแล้วฉันก็รู้แท้ๆ   ว่าคนที่จะทำให้อาโอมิเนจจิกลับมาเป็นอาโอมิเนจจิคนเดิมได้อีกครั้งก็คือคุโรโกจจิ  รู้ว่าคุโรโกจจิไม่มีทางทิ้งแสง...เพื่อนสนิทได้เด็ดขาด  ถึงได้ไปขอให้คุโรโกจจิที่หนีหน้าพวกเราทุกคนตอนม.ต้นถึงโรงเรียนเซย์รินให้ย้ายมาร่วมทีมกับตน   แม้จะถูกปฏิเสธแต่ก็ยังดึงดันไม่ยอมแพ้ที่จะวิ่งตามอาโอมิเนจจิต่อไปด้วยตัวคนเดียว  ดื้อดึงที่จะวิ่งไปถึงอาโอมิเนจจิและฉุดเขาขึ้นมาได้ก่อนคุโรโกจจิ   แต่ว่า.....การแข่งกับโทโอและไคโจวก็ได้พิสูจอีกครั้งว่า......ความพยายามสุดท้ายในวิ่งไล่ตามอาโอมิเนจจินั้นสูญเปล่า........ฉันไม่แม้แต่จะทำให้เขาเอาจริงได้ด้วยซ้ำ

 

                สุดท้ายแล้ว...ในรอบแรกวินเธอร์คัพ    ฉันก็ได้แต่ตะโกนออกมาเชียร์คากามิจจิ

                นี่คือผู้ชายที่สามารถวิ่งไปใกล้แผ่นหลังไกลลิบนั้นได้สำเร็จ   และเขาไม่ต้องการให้โอกาสนี้สูญเปล่า

                ฉันรักอาโอมิเนจจิขนาดนั้นเลยเหรอ?.............รักขนาดยอมทิ้งอีโก้ของตัวเองเพียงเพื่อให้ได้เขากลับมา

                วินาทีที่รู้ตัวว่าตลอดเวลาที่ไล่ตามนั้น......ตัวเองเป็นอะไรกันแน่.............คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้หวั่นไหว หรือตระหนกตกใจ   แต่เป็นความมั่นใจ   มั่นคง   และเชื่อมั่นสุดหัวใจ...........ว่าจะวิ่งตามคนคนนี้ไปจนสุดทาง

 

                วินาทีที่คากามิจจิยัดลูกสุดท้ายชนะอาโอมิเนจจิลง  ฉันทั้งโล่งใจและเจ็บปวด   โล่งใจเพราะรู้ว่าภาระที่แบกมาตลอดได้ถูกปลดลงจากบ่าแล้ว   และเจ็บปวดกับการยอมรับความจริงว่าความหยิ่งทะนงต่อพรสวรรค์ของตัวเองนั้นไร้ค่าขนาดไหนจนต้องพึ่งคากามิจจิ

                แต่อย่างน้อย......วันนั้นฉันก็ได้อาโอมิเนจจิกลบคืนมา

 

I don't need a reason
I just want you baby
Alright alright
Day after day

 

                วันนั้นอาโอมิเนจจิเลือกที่จะมาปรากฏตัวที่หน้าบ้านเขา  และกอดเขาไว้แน่นที่สุด...ความเจ็บปวดทั้งหมดของอาโอมิเนจจิแทบจะบดขี้เขาให้ร้องไห้ แต่ฉันจะร้องไห้ไม่ได้   ต้องปลอบ  ต้องโอบประคองอาโอมิเนจจิ   มือที่เย็นเฉียบเพราะนอนตากน้ำค้างมา   ร่างกายที่สั่นเทาจากอัตตาของเขาที่ทำกำลังพังทลาย   ความอ่อนแอทั้งหมดของอาโอมิเนจจิ  ฉันจะแบกรับไว้เอง

 

                แค่ในวันนี้ที่เขาพ่ายแพ้ให้อดีตเงาของตัวเอง  ไม่สามารถไปพึ่งพิงใครได้อีก........แค่เขาต้องการ.......ฉันจะอยู่เคียงข้างเขาเอง   ฉันแค่ต้องการอยู่เคียงข้างเขาพร้อมรอยยิ้ม   เพื่อให้ได้รอยยิ้มล้ำค่านั้นกลับมา   จะเป็นอะไรก็ได้   จะเป็นฐานะอะไรก็ได้..........รักของฉันไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทน.....แม้แต่ความรัก

 

この咲き長いことずっと(We still have a long journey ahead )
どうかこんな僕とずっと(Please always, always,)
死ぬまで(until death,) stay with me
We carry on…

                ไม่น่าเชื่อว่าวันนี้จะเกิดขึ้นจริง....วันที่นายต้องการสิ่งอื่นจากฉันนอกจากการเล่นบาส

                วันที่สิ่งที่นายต้องการไม่ใช่นักบาสเก็ตบอลคิเสะ เรียวตะ  แต่เป็นคิเสะ  เรียวตะคนนี้จริงๆ

 

                ถ้าเป็นแค่คำโกหก.....ฉันก็ดีใจ

                แต่ได้โปรดว่าอย่าหลอกลวงกันเลย.......อัตตาของฉันคงไม่ยกโทษและอนุญาตให้ฉันยืนอยู่ที่เดิมตลอด 3 ปีนี้ หรือวิ่งไล่ตามนายต่อไปแน่ๆ

 

 

------------------------------------------------



                ฉันไม่ได้เป็นคนดีเลิศ ฉันรู้ตัวหน่าาาา

 

                ห๊า?! เห็นแก่ตัว...ก็ไม่แปลกนี่    ไม่ว่าใครๆตอนอายุ 15 ก็หมกมุ่นอยู่กับตัวเองเท่านั้นแหละ!

 

                มันก็เป็นเรื่องปกตินี่....ที่เวลาหันหลังไป   ก็จะเจอคนบางคนเสมอ จนเผลอคิดไปว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของเราไปแล้ว....มันเป็นเรื่องปกติจนไม่เคยรู้วันคืนที่แสนธรรมดานั้น....มันล้ำค่าขนาดไหน

 

                ข้างหน้าจะเป็นซัทสึกิ  ข้างขวาเขาจะเป็นเท็ตสึ ............และข้างซ้ายจะเป็นคิเสะ........เสมอมา

 

                วันหนึ่งที่ ............ข้างขวาเขาก็ว่างเปล่า

                กว่าจะรู้ตัวอีกที..............คนข้างหน้าเขาก็ไม่เหลือใคร

                และข้างซ้ายของเขา................เมื่อเขาสะบัดมือออก   คนคนนั้นแค่ยิ้มและเดินจากไปตามที่เขาต้องการ

 

                “คนที่ชนะฉันได้....มีเพียงแค่ตัวฉันเท่านั้น!!!”

 

                เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายใคร.........เขาเพียงแค่.................เหนื่อย..........

                เฮ้ออออออออ.............

                เขาเหนื่อยใจกับการรอ เขาอยากจะวิ่งออกไปตามที่ตัวเองต้องการและสามารถไปได้  

                เขาเหนื่อย......กันการถูกฉุดรั้งโดยกลุ่มคนที่ไม่สามารถขึ้นมาเทียบเคียงได้  

                เขาแค่เหนื่อย....สายตาที่มองมาอย่างหวาดกลัว   เหมือนเขาเป็นปีศาจ   เป็นสัตว์ประหลาดซักอย่าง   

                เขาแค่เหนื่อย...........กับยอมแพ้ดื้อๆของผู้คนรอบกาย

                คิดว่าบาสมันเล่นเหยาะๆแหยะๆแล้วจะสามารถเก่งขึ้นได้เพียงชั่วข้ามคืนรึไง?  แล้วพอตัวเองแพ้มาก็มาส่งสายตาเกลียดชัง หวาดกลัวให้เนี๊ยะนะ

 

 

                “อาโอมิเนจจิ.....ถ้าเบื่อนักมา one on one กันไหม?”

 

                ยกเว้นคนคนนึง

 

                คิเสะเหมือนดอกทานตะวัน   เบิกบาน  เจิดจ้า  มุ่งมั่น  ไม่ยอมแพ้

 

                ช่วงเวลาที่พวกเราถูกเรียกว่า “รุ่นปาฏิหาริย์” ต่างเป็นช่วงเวลาที่พวกเราทั้ง 5 คนเกลียดชังที่สุด เพราะนั้นคือช่วงเวลาที่พวกเราถูกแบ่งแยกออกจากคนธรรมดาอย่างชัดเจน  แม้แต่อาคาชิที่มั่นคงหนักแน่นก็ยังต้องเปลี่ยนไป  เท็ตสึ...เพื่อนสนิทที่สุดของเขาก็ไม่สามารถเข้าใจเขาได้อีกแล้ว.....เพราะโลกของเราอยู่คนละใบอย่างชัดเจน เท็ตสึพยายามจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ.....ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง  จนสุดท้ายก็โลกของเขาทั้ง 2 คนที่เคยเชื่อมต่อกันก็ขาดสะบั้นลงในที่สุด

 

                ถ้าจะมีใครซักคนที่เข้าใจเขา แต่ไม่มีวันเปลี่ยน…….ก็คงเป็นคิเสะนี่แหละ

 

                หมอนี้มันบ้า   มันมาโซฯ  ไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่โกรธเคืองจริงจัง  จะเอาแต่ใจแค่ไหนก็ไม่ยอมหยวนๆให้ตลอด   บางครั้งก็สงสัย  ว่านี่น่ะนะ นายแบบชื่อดังที่กำลังมาแรง???  ถ้าเป็นนายแบบจริงอย่างน้อยก็น่าจะมีอีโก้ในตัวเองมากกว่านี้นี่นะ?   ไม่เห็นจำเป็นต้อง “ลง” ให้พวกเขาตลอดแบบนี้เลย  หรือกระทั่งยอมลงให้กับพวกขี้อิจฉาที่เอาแต่กระทบกระแทกลอยๆแต่ไม่เคยกล้าเผชิญหน้าตรงๆ

 

                เขารู้.....ว่าหมอนั้นมันอ่อนโยนแค่ไหน

                หมอนั้นมีอัตตาของตัวเองแหละ  แต่ไม่เคยเอามาข่มใครเพราะความอ่อนโยนของตัวเอง  หมอนั้นอ่อนโยนเกินกว่าจะทำเรื่องเล็กๆที่คิดว่าตัวเองปล่อยผ่านได้โดยไม่ทำเป็นเรื่องใหญ่......แต่เขาไม่อดทนขนาดนั้นหรอก   เฮ้~~~แต่ยังก็คงไม่ทำอย่างไอ้ลูกหมาไฮซากิ   ที่ฟิวส์ขาดจนอาคาชิอัปเปหิออกจากชมรมสมใจพวกขี้อิจฉานั้นหรอก เฮ๊อะ!

                .

                .

                .

                ก็อย่างที่ว่ามานั้นแหละ

                ทั้งๆที่ทำเรื่องแย่ๆกับหมอนั้นตั้งเยอะ   ทั้งๆที่เอาแต่ใจตัวเองตั้งมาก  แต่หมอนั้นก็อยู่ที่เดิมเสมอ ยิ้มให้เขาเหมือนดอกทานตะวันล้อแสงอัสดงเสมอมา  ยังคนอ่อนโยนเสมอมา

 

                เพราะตอนนั้นมั่นใจจนกลายเป็นหยิ่งยโส....ถึงได้กล้าทิ้งมันมา

 

                ในเวลาที่เขาย่ำแย่ที่สุด........พ่ายแพ้เซซังเป็นสัตว์ป่าบาดเจ็บ.........แทนที่จะเลือกไปหลบซ่อนตัวเอง   เลียแผลตัวเองอย่างเดียวดาย   แต่เขากลับเลือกจะมาเจอหมอนี่.....อย่างคนที่รู้อยู่เสมอ........ว่าหมอนี่จะอ้าแขนรับเขา...........อย่างที่รู้อยู่แก่ใจว่าไม่ว่าเมื่อไหร่ ................อ้อมแขนหอมๆนี้จะเยียวยาเขาได้อย่างที่เคยเป็นมาตลอด

                ตอนกดกริ่งหน้าบ้าน....อยู่ๆความกลัวนึงก็วูบขึ้นมา...............ถ้าหมอนี่ไม่เหมือนเดิมละ......ถ้าหมอนี่เปลี่ยนไปละ?   เท็ตสึก็ยังเปลี่ยนไปเพราะแสงคนใหม่เลย   ซัทสึกิก็เรียกเขาไม่เหมือนเดิม  และไม่เดินล้ำหน้าเขาเหมือนก่อน   แม้แต่อาคาชิก็ยังเปลี่ยนไป 

 

 

                ประตูเปิดออก

 

 

                เพียงแค่สบตา

                เหมือนน้ำแข็งที่เกาะตัวเขาได้ละลายลง

 

 

                ตอนนี้หมอนี่ยังไม่เปลี่ยน........ตัวตนที่อ่อนโยนเหมือนดอกทานตะวันลู่ลมยังคงเดิม

                รอยยิ้มนั้นยังคงเดิม

 

Wherever you are, I'll always make you smile
Wherever you are, I'm always by your side
Whatever you say, 君を思う気持ち(you're always on my mind)
I promise you "forever" right now

 

 

                เขาโอบกอดหมอนี่ไว้เท่าที่อยาก......กอดแน่นเหมือนคนอยากกักเก็บสมบัติล้ำค่าไว้ในอ้อมแขน.......เก็บซ่อนไว้ไม่ให้ใครเอาไป ไม่ให้ใครเห็นหรือสัมผัสแม้แต่สายลม

 

 

                นับแต่วันนี้เป็นต้นไป.......หมอนี่เป็นของเขา

 

                “อาโอมิเนจจิ....ไม่เป็นไรนะ..........นายต้องไม่เป็นไร.............ไม่เป็นไรแน่นอน.............อาโอมิเนจจิ!!!!!!”

                เขาบังคับกอดรัดร่างสูงโปร่งที่โอบกอดปลอบประโลมลูบหลังเขาแน่นแทบขาดขาดอากาศ  บังคับเอาจูบจากคนที่กำลังปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานจนแทบขาดใจ...........ทั้งหมดที่อยู่ในอ้อมแขนนี้นั้นเป็นของเขาทั้งหมด

 

                เป็นครั้งแรกที่ความรู้สึกต้องการเป็นเจ้าข้าวเจ้าของวูบวาบไปทั่วทั้งตัวจนสะบัดร้อนสะบัดหนาวแบบนี้

 

 

Wherever you are, I'll never make you cry
Wherever you are, I'll never say goodbye
Whatever you say, 君を思う気持ち(you're always on my mind)
I promise you "forever" right now

 

 

                หมอนั้นตอนแรกทำท่าตกใจมาก  แต่พอเขาไม่สนใจ  หลังจากหมดแรงในการขัดขืนก็ยอมตามใจให้เขาเอาแต่ใจกับตัวเองได้ตามต้องการจนกว่าจะพอใจ .........ความจริงถ้าคิเสะไม่เข่าอ่อนจนทรุดลงไป   เขาก็คงไม่หยุดพักให้หมอนี่หายใจละนะ  หมอนั้น.......กล้าดียังไงมาทำหน้าแบบนั้น!!! คิดจะยั่วกันรึไงฟร๊ะ!!!

 

 

                นี่เดี๋ยวสิ....นี่เขามาหาหมอนั้นทำไมนะ!?

 

 

                อืม...ช่างเถอะ

 

 

                การแพ้เท็ตสึก็ไม่ได้ทำให้อะไรเปลี่ยนไปเท่าไหร่หรอกน่าาาาา....อย่างน้อยความเอาแต่ใจก็ยังเหมือนเดิมเป๊ะๆละนะ......อ๋ออออ.....ยอมรับโต้ๆนี่แหละว่าความหื่นด้วยก็ใช่

 

                “ฉันต้องการนาย”

 

                “อาโอมิเนจจิ....ทำไม....?”

 

                เสียงครางแผ่วๆของหมอนี่เซ็กซี่ชะมัด.....บอกกันโต้งๆอีกทีก็ได้เลยว่าทั้งหมดที่เป็นหมอนี่นี่มันสุดๆจริงๆ  ทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นดวงตาอำพันฉ่ำน้ำ   ริมฝีปากนุ่มๆ   หรือแก้มแดงๆ   คอขาวๆยาวระหงที่พ้นขอบเสื้อนอน   หรือเส้มผมสีทองยุ่งๆสุดเย้ายวน......ให้กี่สิบไมจังก็สู้ไม่ได้............แต่เรื่องนี้ให้ตายก็ไม่มีทางบอกหมอนี่เด็ดขาด

 

 

僕らが出会ったひは二人にとって (To us, the day we met is the day)
一番目の記念のすべき日だね (we should commemorate the most.) 
そして今日というひは二人にとって (Then, this day called "today" is the day) 
二番目の記念のすべき日だね (we should commemorate the second most.)

 

                ตอนหมอนี่ว่าง่ายก็ดีใจหาย บทจะดื้อขึ้นมาเขาก็รู้ดีว่าคิเสะทำได้มากขนาดไหน   แถมยังเป็นคนอ่อนโยน เพราะงั้นรายละเอียดเล็กๆที่เขามักมองผ่าน   คิเสะจะเก็บมันไว้เงียบๆเสมอ  เพราะฉะนั้นถ้าจะก้าวหน้าให้ได้ก็คงต้องชัดเจนระดับที่หมอนี้คิดไปทางอื่นไม่ได้ละนะ

 

                “.........................”

                เขากระซิบบอกแค่หมอนี่........แค่คนเดียวเท่านั้นแหละ!!!

 

                เขาพยายามพูดหนเดียว........เค้นคำนั้นออกมาด้วยความรู้สึกทั้งหมดของหัวใจ   หวังให้หมอนั้นเชื่อมั่น 

 

 

                “ฉันต้องการนาย”

                เขาย้ำความต้องการของตัวเองอีกครั้ง   จ้องลึกลงไปในดวงตาสีน้ำผึ้งนั้น

                เหมือนเห็นสะเก็ดดาวพร่างพราวกระจายอยู่ในดวงตาสีอำพันฉ่ำน้ำนั้น

 

                “ได้สิ....ฉันเป็นของนายมาเสมอ.....เป็นมาตลอด.............และจะเป็นตลอดไป............ฉันสัญญา..........”

 

 

                หยดน้ำเล็กๆไหลจากหางตาของคิเสะ.......จะเขาก้มลงจูบซับอย่างแสนรัก

                น้ำผึ้งเดือน 5 จะหวานกว่านี้ไหมนะ?

 

 

                เสียงเล็กๆกระซิบแผ่วเบา

                “ฉันรักนาย”

                .

                .

                .

                “รักมากเหลือเกิน”

               

 

                เขาไม่รู้   แต่ถึงเป็นน้ำผึ้งทองคำในตำนานมาวางตรงหน้า    เขาก็ไม่คิดจะแลกกับสมบัติล้ำค่าในอ้อมกอดนี้

                จากนั้นเขาก็ค่อยโอบประคองอุ้มร่างสูงโปร่งที่ทรุดลงหน้าบ้าน ไปต่อฉากนี้ที่โซฟาในโซนรับแขกแทน......ทำไมน่ะเหรอ? เพราะอยู่ใกล้กว่านะสิถามได้

 


心から愛せるひと (Someone I can love from my heart.) 
心から愛しいひと(Someone I love from my heart.) 
この僕の愛の真ん中には (In the center of my love,) 
いつも君がいるから (you, my heart, are there.)

 

                ในที่สุด............เขาก็ได้รู้ว่าไม่ต้องเดินทางไปไหนอีก...............ไม่ต้องเดินทางไปเรื่อยๆ   ไม่ต้องเร่ร่อนไปเรื่อยๆอีกต่อไป.................เพราะคนคนนี้คือบ้าน...............คนคนนี้จะพาเขากลับบ้าน

 

                จะไม่ทำให้ร้องไห้   จะปกป้องด้วยทั้งหมดที่เขามี  จะโอบประคองความอ่อนโยนที่ห่อหุ้มเขาคนนี้ไว้ให้ดีที่สุด   เขาไม่ใช่คนโง่นักหรอก   ถึงไม่รู้ว่าหมอนี่ทำอะไรเพื่อเขาโดยไม่หวังอะไรมานานแค่ไหน.....แต่อย่างที่ว่า......ตอนนั้นเขาคิดถึงตัวเองมากเกินไป   เอาแต่ใจตัวเองมากเกินไป   สงสารตัวเองมากเกินไป   จนทำให้คนเข้มแข็งแต่อ่อนโยนอย่างหมอนี่ต้องพยายามอยู่ตัวคนเดียวแล้วแอบไปร้องไห้ครั้งแล้วครั้งเล่า     คราวนี้แหละ.....คราวนี้แหละจะถึงตาเขามั้งละ


Wherever you are, I'll always make you smile
Wherever you are, I'm always by your side
Whatever you say, 君を思う気持ち(you're always on my mind)
I promise you "forever" right now

 

ไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหน.....ฉันจะปกป้องรอยยิ้มของนาย

ไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหน.....ฉันจะอยู่เคียงข้างนาย

ไม่ว่านายจะพูดว่าอะไร......ความรู้สึกที่มีให้นาย

นับแต่นี้และตลอดไป......ฉันจะปกป้องเอง

 

- END -

 

edit @ 13 Feb 2015 23:18:34 by fukaze

Comment

Comment:

Tweet

@momintank กร๊ากกกกกกกก ในที่สุดก็คลอดจนได้คะ ออกมาซะที
 
ถึงดำกิจะหื่น หลงตัวเอง แต่อย่างน้อยพระเอกของเราก็รักนายเอกของเราสุดหัวใจนะคะ 55555 ใจจริงก็ชอบความหยิ่งทะนงของคนดำนะ มันทำให้รู้สึกว่า เออ...เอ็งอวดเก่ง แต่เอ็งก็มีดีให้อวดนี่หว่า 5555
 
แต่ก็นั้นแหละ...ความอวดดีใช้กับความรักไม่ได้ ถ้าไม่รักคีจังจริงๆจังๆ ก็คงไม่มี NC ฉากนี้แน่ๆ (จะกลายเป็นฉากบู๊และหนีตายแทน กรั่กๆๆๆๆๆ)
@amenoarashi ขอบคุณมากคะที่เข้ามาลัลล้ากับฟิควัน Aokise ของคีจัง 
คิดเหมือนกันคะว่าอาโฮ่โชคดีเป็นบร๊าาาาา  
 
/หมั่นไส้ตบตีคนดำ// 
/เฮ้ยยยย ฉันเกี่ยวอะไรด้วยฟร๊ะ//
 
ถ้าไม่ใช่คีจัง คงทิ้งหมอนี่ไปนานแระ ช่วงเกรียนฮีก็เกรียนเหลือใจจริงๆ
 
แต่ยังไงก็รักลูกชายคนเก่งนะ /ถึงจะน้อยกว่าลูกสาวเยอะๆก็เถอะ อิอิ// question question question question question question

#5 By fukaze on 2014-05-11 22:08

ฮ้า....big smile อ่านแล้วน้ำตาไหลค่เลย
เป็นความรักมี่แท้จริงที่หาที่ไหนไม่ได้แล้วนะ
ขอให้รักษา ปกป้องไว้ล่ะ
รู้สึกดีที่คิเสะคุงยังเป็นคนเดิม อาโฮ่นายโครตโชคดีเลยนะ!!!
คิเสะคุงนี้่ก็มีอาวุธพิเศษนะคะ ยิ้มสวยๆ นั่น ละลายน้ำแข็งของอาโฮได้ cry
ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ สุยสันต์อาโอคิเดย์ย้อนหลัง ง ง งค่า

#4 By amenoarashi on 2014-05-08 18:08

ฮ้า....big smile อ่านแล้วน้ำตาไหลค่เลย
เป็นความรักมี่แท้จริงที่หาที่ไหนไม่ได้แล้วนะ
ขอให้รักษา ปกป้องไว้ล่ะ
รู้สึกดีที่คิเสะคุงยังเป็นคนเดิม อาโฮ่นายโครตโชคดีเลยนะ!!!
คิเสะคุงนี้่ก็มีอาวุธพิเศษนะคะ ยิ้มสวยๆ นั่น ละลายน้ำแข็งของอาโฮได้ cry
ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ สุยสันต์อาโอคิเดย์ย้อนหลัง ง ง งค่า

#3 By amenoarashi on 2014-05-08 18:07

ฮ้า....big smile

#2 By amenoarashi on 2014-05-08 18:03

อิดำหื่นมาก
หลงตัวเองที่สุด
นี่ถ้าคีจังเปลี่ยนไปเอ็งได้หน้าแตกแน่ๆ ฮ่าๆๆๆ
ปล.ในที่สุดก็คลอดออกมาจนได้นะ ^^

#1 By TANK!!~ on 2014-05-08 11:00