[Fic Kuroko no Basket] S M I L E (2/3) Happy Valentine Day

posted on 14 Feb 2015 10:46 by fukaze in Fiction directory Fiction, Cartoon

Title: S M I L E ~

Author: Fukaze

Pairing: Aomine x Kise

Rating:  PG-15

Genre:  Yaoi 

A/N : ฟิคฟ้าเหลืองแรกสุดหลังจากให้อภัยตัวเองเมื่อต้นปี แต่ไม่ได้แต่งนานมาก จำทำอะไรก็ฝืดไปหมด เพราะงั้นจากที่กะแบ่งออกเป็น 2 ขอเปลี่ยนเป็นแบ่ง 3 พาร์คแทนนะคะ

 

 

 

 

 

 

.........ฉันเพียงแค่อยากเห็นรอยยิ้มของเธอ...........

 

 
 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

S M I L E ~ (2/3)

 


โดนหลบหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ

 

.

.

.

 

ไม่มีอะไรสรุปความสิ่งเกิดขึ้นหลังจากบทสัมภาษณ์มหาประลัยนั้นจบลงได้ดีเท่าประโยคนี้จริง

 

 

เพราะแต่ละคนนั้นเรียนคนละห้องทำให้ปกติเหล่าคิเซกิ โนะ เซได ไม่สามารถรวมตัวกันในเวลาอื่นนอกจากพักกินข้าวเที่ยงที่ดาดฟ้า และกิจกรรมชมรมที่โรงยิม  หลังจากเหตุการณ์สยองขวัญนั้น ในเวลาพักเที่ยงอาโอมิเนะก็ไม่เคยได้เห็นแสงคิระคิระวิบวับน่ารำคาญ กับได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วหนวกหูของนายแบบหนุ่มอีกเลย

 

ภายหลังสัมภาษณ์วิปโยคนั้น อาโอมิเนะ ไดกิคุงโดนอาคาชิและบริวารจัดการจับมัดห้อยหัวจากดาดฟ้าโรงเรียนเป็นเวลาค่อนคืน ก่อนจะจัดการปล่อยตัวเอซคนเก่งก่อนที่ภารโรงจะเริ่มงานประจำวัน

 

 

 

 

ไม่เข้าใจจริงๆว่าเจ้าพวกนั้นกล้าทำแบบนี้กับเขาได้ยังไงกัน!

เขาเป็นเอซที่สุดแสนจะสำคัญต่อชมรมบาสเทย์โควไม่ใช่เร๊อะ!!! 

เลือดพวกนายเป็นสีดำเร๊อะ!!!!!!!!!!!!

หัวใจพวกนายทำด้วยอะไร!!!

 
 

 

 

หลังจากวันนั้น อาโอมิเนะยังคงหยามใจ (หลังจากน็อกยาวนอนซมเพราะพิษไข้ไป 1 วันเต็มๆ) ว่าหากไม่เจอคิเสะตอนพักเที่ยงเดี๋ยว เดี๋ยวก็ได้เจอกันตอนเย็นที่โรงยิมเป็นแน่.........แต่เมื่อถึงช่วงเวลาฝึกซ้อมของชมรมจริงๆ  อาคาชิกลับจัดตารางซ้อมของพวกเขาให้อยู่คนละมุมของโรงยิมอย่างจงใจโดยไม่มีคำอธิบาย มุราซากิบาระกับมิโดริมะพร้อมใจกันยืนประกบล้อมหน้าล้อมหลังเจ้าหมาจนแทบมองไม่เห็นผมสีทองวิบวับนั้น

 
 
 
 
 
 

“นี่มันหมายความว่ายังไงกัน!!!!???? อาคาชิ!!!!!!”

 

“ยังต้องถามอีกเหรอ ไดกิ”

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ชิ้ง~

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"....."
 
 

“สำนึกผิดซะ”

 
 
 
 
 
 


อา….เออ…………..โอเค..........


นอกจากโดนแยกฝึกแล้ว....การลงโทษอาโอมิเนะ ไดกิ ยังตามมาด้วยการที่ถูกโมโมอิ ซัทสึกิ เข้ามาคุมเข้มการฝึกซ้อมของเขา คุโรโก เท็ตสึยะ ก็มาประกบติดร่วมฝึกอย่าใกล้ชิด ชนิดที่หันไปไหนก็เห็นแต่แววตาปลาตายจ้องมองมาอย่างชนิดที่ทำให้ท่านอาโอมิเนะ ไดกิ ชู๊ตพลาดเพราะหลอนประสาทกันไปข้าง

 

แน่นอนว่าการเดินกลับบ้านของเขาคราวนี้ก็ไม่มีนายแบบหนุ่มเดินเคียงข้างนอกจากเท็ตสึและซัทสึกิ

“เท็ตสึคุง~~~ เท็ตสึคุง~~~”


“หนวกหูน่ะ!!!! ซัทสึกิ!!!!!!”

 
 
 

เมื่อกลับไปคิดย้อนดูแล้ว......การไม่เห็นหน้าเจ้าหมาหรือการไม่ได้พูดคุยหยอกล้อกับตามปกตินั้น .... มันยังไม่แย่เท่ากับ ตลอดเวลาการฝึกซ้อมชมรม เขาแทบไม่ได้ยินเสียงแจ๋วๆ ร่าเริงจนน่ารำคาญของคิเสะ เรียวตะเลย จากการแอบเงี่ยหูฟัง อาโอมิเนะ ไดกิ ได้ยินเพียงเสียงพูดแผ่วๆ ถามคำตอบคำ อย่างผิดวิสัยสัตว์เลี้ยงประจำทีมสุดๆ เพราะฉะนั้นแล้ว....เขาค่อนข้าง........สำนึกผิดนิดๆอยู่เหมือนกันนะ……..

 
 
 
 

แต่ก็นั้นแหละ.....ใครจะไปคิดว่าหมอนั้นจะจุกจิกคิดมากเหมือนผู้หญิงแบบนี้ละ!

โว้ยยยยยยยย น่าหงุดหงิดจริงๆเลยว๊อยยยยยยยยยยยยยยย! 


 

แม้จะขัดใจแค่ไหน….แต่พอคิดว่าคิเสะน่าจะยังไม่พร้อมที่จะเจอเขาตอนนี้ คงจะทั้งงอนทั้งน้อยใจ และทุกคนยังโกรธจนไม่ให้ความร่วมมืออยู่แบบนี้   

 
 
 

เอาเป็นว่า....ถ้าอย่างนั้นเขายอมอดทนรับการลงโทษนิ่งๆซักพักละกัน อยู่เงียบๆซะหน่อยเดี๋ยวทุกอย่างมันก็ดีขึ้นเอง….....ละมั้ง?  

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


เฮ้~~~~~~ ทำหน้าแบบนั้นมันหมายความว่าไงฟะ!!! นี่เขาก็รู้ว่าตัวเองผิดหรอกนะ เห็นไหมเล่าาาาาา????!!!! ไม่งั้นท่านอาโอมิเนะ ไดกิคนนี้ไม่มีทางยอมว่าง่ายอยู่นิ่งๆ ไม่มีปากมีเสียงแบบนี้หรอกนะเว้ยเฮ้ยยยยย!!!!!

 

 

 

 

แล้วเหตุการณ์นั้นดำเนินไปได้อยู่อาทิตย์นึง

 

.

 

.

 

และนั้นก็เป็นวันที่ถึงขีดจำกัดของท่านอาโอมิเนะ ไดกิ พอดิบ พอดี

 

 

เอสของคิเซกิ โนะ เซได ผู้หมดแล้วซึ่งความอดทน พาใบหน้าที่หงิกเหมือนกุ้งขาดน้ำ เดินดุ่มๆย่ำโครมๆปานยักษาไปที่ห้องเรียนนายแบบหนุ่มตอนพักเที่ยงทันทีที่กริ่งดังอย่างหมายมั่นปั้นมือเต็มที่.........................แล้วท่านเอซผู้ไร้เทียมทานก็พบกับคำตอบที่ว่า......

 

.

 

.

 

.

 

“ไปแล้ว?”

 

เสียงเบาหวิวของอาโอมิเนะดังขึ้นอย่างผิดวิสัยเมื่อได้รับข่าวสารจากหัวหน้าห้อง 3 – A

 

“ใช่...คิเสะ เรียวตะไม่ได้บอกนายเหรอ? ปกติทางชมรมน่าจะรู้เรื่องนี้สิ หรือเขาแค่ไม่ได้บอกนายเฉยๆ เห็นพวกนายอยู่ด้วยกันบ่อยนึกว่าจะสนิทกับซะอีก ..... จริงๆก็เป็นแค่ทีมเมทกันเฉยๆสินะ”

แว่นตาก้นขวดนมของหัวหน้าห้อง 3-A ขยับนิดนึงหลังพ่นคำพูดบาดหูก่อนจะเดินจากไป

.

.

.

เพราะการเรียนที่ไม่เคยตกของคิเสะ เรียวตะ รวมไปถึงความประพฤติที่ไม่เคยด่างพร้อย และการสร้างชื่อเสียงให้โรงเรียนทั้งจากทางกิจกรรมชมรมและกิจกรรมนอกหลักสูตร คือใบเบิกทางชั้นดีที่ทำให้คิเสะ เรียวตะสามารถทำให้ครูใหญ่และผอ.เซ็นต์อนุมัติใบยื่นลาพักไม่มีกำหนดได้

(ซึ่งความจริงมีกำหนดเวลาเรียนขั้นต่ำไว้ แต่เนื่องจากพวกปี 3 ใกล้เรียนจบแล้ว ผลการแข่งบาสเก็ตบอลก็ออกมาเพอร์เฟ็กตลอด ทางโรงเรียนก็ปล่อยๆคิเสะคนดังไปบ้าง)

 

ใบลานั้นก็เพื่อ......นายแบบดาวรุ่งจะสามารถรับงานใหญ่กับทางเอเจนซี่ได้

นั้นคือหลังจากนี้อีกเกือบ 2 เดือน....คิเสะ เรียวตะ ได้บินไปอีกซีกโลกเพื่อเข้าร่วมงานกับแบรนด์เสื้อผ้าชื่อดัง ช่วงเวลานั้นเขาจะไม่สามารถเห็นหน้าของคิเสะ เรียวตะ จนกว่าจะถึงแข่งวินเธอร์คัพ?

 

 

 

 

แกร๊บ!

.

.

.

กล่องนมรสกล้วยถูกบี้จนเละ

ซากกล่องลอยเป็นวิถีโค้งสวยงามก่อนตกลงถังขยะที่อยู่มุมตึกห่างออกไปเกือบ 7 เมตร

 

“แกนะแก........................ท่านอาโอมิเนะ ไดกิคนนี้อุตส่าห์...............แล้วแกยังจะมา........................”

หมัดกำแน่นสั่นระริก อุปทานเหมือนเห็นกองไฟลูกโชติช่วงอยู่หลังเอสแห่งเทย์โคว

“เฮ๊อะ!!! ใครจะสนกัน! จะไปไหนก็ไปสิวะ..........

ก็ดี!!!!!!!!!! ก็ให้มันรู้ไปสิวะว่าใครเขาแคร์นาย!!!!!!!!!!!!!!!!”

 

 
 
 
 
 

ง่า......นายต้องเป็นฝ่ายขอโทษเขาไม่ใช่รึไงฮะ? อาโอมิเนะ ไดกิคุง 

และนั้นเอง....คือจุดแตกหักของความสัมพันธ์ระหว่างอาโอมิเนะ ไดกิ กับ คิเสะ เรียวตะ สมัยเทย์โคว 

 

 

 

 

 

(TBC)


---------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 


.

.


“อัตสึชิคุง~~~ เมื่อกี้อาโอมิเนะคุงห้อง 3-C มาที่ห้องด้วยละ”

 

“เอ๋~”

 

“เขามาคุยกับคุซาคาเบะคุงเรื่องคิเสะคุงน่ะ เมื่อกี้อัตสึชิคุงไปไหนมาก็ไม่รู้ คุซาคาเบะคุงก็เลยมาคุยแทนนะ”

 

“อาราระ~? มิเนะจิน............ไปคุยกับคนที่เคยรังแกคิเสะจินนะเหรอ?  แล้วตอนนี้มิเนะจินอยู่ไหนแล้วละ?”


“กระทืบเท้าตึงๆไปโน้นแล้วละ ทำไงดีละอัตสึชิคุง ท่าทางอาโอมิเนะคุงดูโมโหมากเลย คุซาคาเบะคุงต้องพูดอะไรไม่ดีเกี่ยวกับคิเสะคุงแน่ๆเลยละ”

 

“อืม~~..................เดี๋ยวไปถามตอนซ้อมเย็นกับมิเนะจินละกันนะว่ามาถามเรื่องอะไร..............

.........

...

.

เอ~~~~~~~จะว่าไป...ถึงทุกคนจะไม่ให้บอก แต่คิเสะจินฝากลามิเนะจินก่อนลาไหยุดปทำงานด้วยนี่นา...”

 

.

.

.


“อัตสิชิคุง!!!!!!!!!!”

 

-------------------------------------

 

Talk : ไม่ได้เขียนฟิคมานานมากกกกกกกก แถมความมุ่งมั่นที่จะแต่งต่อก็มาอย่างกระทันหันด้วย ต้องขอบคุณทุกๆกำลังใจสำหรับกำลังใจที่ push ให้เราเริ่มต้นอีกครั้งด้วยนะคะ /กอด// ก้าวนี้เป็นก้าวแรกของการยกโทษให้ตัวเอง...เราจะพยายามเต็มที่ค่ะ ><

 

เมื่อเริ่มร่างโปรเจ็คแต่งฟิคต่อ ก็กะว่าให้ลงทันวันวาเลนไทน์ แต่สุดท้ายก็ดันออกมาได้แค่นี้ละคะ เลยจำใจแบ่งออกเป็น 3 พาร์กแทนที่จะจบแค่ 2 ตอนอย่างที่ตั้งใจ ต้องขอโทษทุกคนที่ยังอุตส่าห์ติดตามอยู่ด้วยนะคะทิ้งไปนานเลย

 

ตอนนี้กะคร่าวๆว่าวันที่จะลงต่อให้จบคงเป็นวันไวท์เดย์ (หรืออาจจะก่อนหน้านั้น?) มาลองลุ้นดูนะคะว่าตอนจบนั้น...ไดจังจะง้อคีจังยังไงนะคะ
 
 
 
 

 

จากเรื่องมุ้งมิ้ง....ทำไมถึงกลายเป็นดราม่าแบบนี้ไปได้นะ?

5555555555555+ /เอาน่ะ...ก็ใจมัน Rainy อยู่ จะมิ้งอะไรได้แค่ไหนเชียว//

 

 

 

หรืออาจจะเพราะเพลงโปรดเพลงนั้นก็ได้.....ตอนแรกมันจะเล่าเรื่องแนวคอมเมดี้เบาๆ พอมาตอนที่ 2 เล่าในมุมมิเนะอาจจะป่วงๆไปบ้างแต่ก็ไม่ได้ซีเรียสมากมายอะไร แต่แล้ว..........ไลฟ์เพลงนี้ก็ออกมาวันนี้พอดี =_=''' เลยออกมาอึนๆซะงั้น แต่ตอนสุดท้ายมาจากมุมมองของคีจังเต็มๆ.....คราวนี้แหละที่จะเอาเพลงโปรดมาเป็นธีมซองฟิคร้อยปูเซ้งแน่ๆ /เตรียมปวดตับได้//

 

 

ขอบคุณที่ยังติดตามอ่านและยกโทษให้นะคะ

 

 

ด้วยรักและปวดหัวใจ

So this is heartahce....

 

by fukaze

 

Comment

Comment:

Tweet

ถึงกับแตกหักเลยเหรอ โถ่จะไปง้อเขา เขาดันหนีไปสะได้

#3 By BluePowder on 2016-04-10 20:20

โอ๊ยยยยยย ตบโฮ่ คือแกผิดนะ แกผิดนะ ผิดก็คือผิด
ยังจะมีหน้ามาพูด ไปง้อเค้าเลย
ทุกคนนี่ก็แกล้งโฮ่นะคะ ฮ่าๆ ชอบ
ขอบคุณที่มาต่อนะคะ ><

#2 By honeykshalala on 2015-05-18 22:41

มิเนะะะะะ ตามไปง้อเขาเร็วววววววว
อ่อยยยย ดราม่าเฉยเลยค่ะ TwwwwT
ปล.ดีใจนะคะที่ให้อภัยตัวเองได้ สู้ๆเน้อ♥

#1 By Suk13 on 2015-03-04 19:40